Wim van der Grijn: Dokter Sam is een Nederlander die in Gent studeerde en er na zijn studies is blijven hangen. Zijn twee kinderen voedt hij alleen op, zijn vrouw is overleden. Hij werkt als arts bij de dienst Spoedgevallen in het AZ Sint-Lucas. Op een dag moet hij met de MUG naar een ernstig auto-ongeluk op de autosnelweg. Daar ontmoet hij Tony, die er ook bijgeroepen is. Dokter Sam wordt hals-over-kop verliefd op Tony...

Hebt u zich speciaal voorbereid op deze rol als arts?
Van der Grijn: Niet echt, neen. Gelukkig kan ik wel rekenen op de hulp van de medewerkers van het AZ Sint-Lucas. Bij dat auto-ongeluk moest ik bijvoorbeeld intuberen. Een verpleegster van het ziekenhuis had me vooraf de technische knepen geleerd, en ook tijdens de opnamen was zij in de buurt. Wat je toont, moet uiteraard correct zijn. Maar verder reikt mijn medische kennis niet.

Enig idee waarom de scenarist een spoedarts in de serie geschreven heeft?
Van der Grijn: Het leven in een ziekenhuis spreekt altijd aan. Er bestaan hele series over. Het is een dankbare plek voor liefde en drama, humor en tragiek. Bovendien oefenen artsen nog altijd een zekere aantrekkingskracht uit op de mensen. Daar komt nog bij dat de politie – Flikken is en blijft een politieserie, natuurlijk – wel vaker in contact komt met artsen en ziekenhuizen. De link is dus snel gelegd.

Flikken wordt voor een groot deel op locatie gedraaid. Dat geeft een aparte sfeer?
Van der Grijn: Ik werk liever op locatie dan in een studio. Het is spannender, échter. Je krijgt ook meer ruimte, letterlijk dan: studio’s zijn vaak heel krap bemeten. Anderzijds moet je natuurlijk wel rekening houden met de gegevens van de locatie. Je kan niet alles vooraf incalculeren. We kunnen bijvoorbeeld niet eisen dat alle activiteiten in een ziekenhuisvleugel stil worden gelegd. Maar het loopt vlot, zeker hier in AZ Sint-Lucas.

Vergt een opname op locatie een andere voorbereiding van de acteurs?
Van der Grijn: Neen, toch niet. In een levensechte omgeving kan je wel veel opsteken. Toen ik de eerste keer in het AZ Sint-Lucas kwam, heb ik het reilen en zeilen in het ziekenhuis geobserveerd. Als acteur heb je altijd de neiging om een emotie te vertolken: je bent aangegrepen door een sterfgeval, je maakt je zorgen om een voorval of je bent verliefd en je loopt op wolkjes. En dat wil je als acteur ook laten zien. In werkelijkheid echter, zie je in de gangen van een ziekenhuis veel minder emoties op de gezichten. Artsen en verpleegkundigen zijn heel professioneel bezig, de romantiek en de tragiek van hun werk staan niet op hun gezicht te lezen. Daar kan je als acteur nog wat van leren.

In elke aflevering van Flikken zitten tal van figuranten. In het ziekenhuis worden die rollen vertolkt door vrijwillige verpleegkundigen.
Van der Grijn: En dat viel elke keer heel goed mee! Elke rol, hoe klein ook, is van het grootste belang voor het eindresultaat. Een televisieserie als Flikken is bij uitstek teamwork. Elke schakel daarin is belangrijk. Het is bovendien leuk om eens andere mensen op de set te hebben. Het zorgt voor afwisseling, voor spanning en vaak ook voor wat humor op de werkvloer. Er mag al eens gelachen worden.

Dit is al de derde reeks afleveringen van Flikken, maar voor u is het de eerste. Hoe verklaart u de populariteit van de serie?
Van der Grijn: Ik werk heel vaak in Vlaanderen, onder meer bij het toneelgezelschap De Tijd, maar eigenlijk woon ik nog altijd in Nederland. Dat betekent dat ik de serie Flikken niet eens kende. Pas toen ik als acteur gevraagd werd, heb ik enkele afleveringen op video bekeken. Ik vond de kwaliteit vrij goed. Er zit vaart in elke aflevering, er wordt efficiënt geacteerd en gefilmd. En de verhalen zitten goed in mekaar. Over de kwaliteit van de nieuwe reeks kan ik niet veel zeggen: ik zit er met mijn neus bovenop.