Dr. Erik Merchiers en
dr. Luc Merckx
 
 
Minimaal invasieve chirurgie voor inspanningsincontinentie en prolaps bij de vrouw
Multidisciplinaire aanpak loont
Urine-incontinentie (UI) is een zeer frequente aandoening die meer dan 30% van de vrouwen boven de leeftijd van 50 jaar treft. UI komt niet alleen in deze groep voor, maar treft ook jongere vrouwen die vaak familiaal of professioneel nog zeer actief zijn. Geschat wordt dat in België bij ca. 500.000 mensen urineverlies een ernstig probleem is op allerlei vlak. Het is dan ook onze bekommernis om vrouwen met urineverlies op een deskundige manier te behandelen.

Bekkenbodemprolaps is vaak geassocieerd aan deze incontinentie of constipatieklachten. Ernstige prolaps (‘verzakking’ van de baarmoeder, blaas, rectum – afzonderlijk of in combinatie) komt voor bij 3% van de vrouwen boven 60 jaar. Prolaps kan aanleiding geven tot een zichtbare zakking van de bekkenstructuren met urinaire of hygiënische problemen tot gevolg.

Stress incontinentie
Wanneer na gynaeco-urologisch onderzoek en aanvullend urodynamisch onderzoek de diagnose van stressincontinentie (UI bij inspanning) wordt gesteld, dan wordt in multidisciplinair overleg beslist over de ideale behandeling.
Milde stressincontinentie kan namelijk vaak verholpen worden door bekkenbodemoefeningen, aangeleerd door een gespecialiseerde kinesist.
Wanneer goede plashygiëne en bekkenbodemtraining niet volstaan, kan heelkundige correctie nodig zijn. Hiervoor passen we minimaal invasieve operatietechnieken toe die een uiterst kort ziekenhuisverblijf toelaten.
De best gekende operatie is de zogenaamde opnaaiing volgens Burch, waarbij de ondersteuning van de blaashals wordt verstevigd. Het is een vrij ingrijpende operatietechniek, die via een abdominale insnede wordt verricht. Het voornaamste nadeel van deze ingreep is de lange hospitalisatie van 5 tot 7 dagen en het lange herstel van 4 tot 6 weken.
In AZ Sint-Lucas passen wij een alternatieve eenvoudige techniek toe door een fijn kunststof bandje onder de urinebuis te brengen. Het bandje wordt via een vaginale insnede van 1.5 cm onder de blaashals geplaatst en doorgevoerd ofwel achter het schaambeen door (Gynecare “TVT”) ofwel aan de binnenkant van de dijen via de foramina obturatoria (Porges “Obtape” of “TOT”). Drie kleine insneden volstaan dus om de blaashals goed te ondersteunen. Men noemt dit een mid uretrale suspensie. De ingreep gebeurt onder lokale verdoving of narcose en vergt minder dan een half uur operatietijd. De patiënte kan dezelfde dag of de dag nadien terug naar huis. Het herstel gaat bijzonder snel. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat deze minimaal invasieve techniek zeer doeltreffend is. Meer dan 80% van alle patiënten heeft na de ingreep geen incontinentieklachten meer.

Wie last heeft van ongewild urineverlies bij inspanning kan dus op een eenvoudige en adequate wijze geholpen worden met het oog op een betere levenskwaliteit.
Bekkenbodemprolaps
Ook bekkenbodemprolaps wordt multidisciplinair oppuntgesteld. Omdat er een associatie kan zijn van rectale, urinaire of genitale klachten is een holistische benadering noodzakelijk: een behandeling van slechts één van deze problemen leidt namelijk vaak tot een verslechtering in een ander compartiment van de bekkenbodem.
Door gebruik te maken van geavanceerde laparoscopische hechtingstechnieken met prothese materiaal kan prolaps eveneens op een minimaal invasieve manier behandeld worden. Geassocieeerd urineverlies wordt in eenzelfde tijd opgelost.
Het voordeel van deze operatietechniek is opnieuw een korte hospitalisatie met minimaal bloedverlies en een korte revalidatieperiode. Om deze reden kan de techniek ook toegepast worden bij oudere dames met een verhoogd operatief risico.
Na volledig herstel kan een normale levensstijl zonder restrictie van inspanningen hervat worden.

Dr. Erik Merchiers, gynaecoloog & Dr. Luc Merckx, uroloog – september 2003