Manuele geneeskunde

Deze vorm van geneeskunde kunnen we beschouwen als een subspecialisatie van de locomotorische geneeskunde en richt zich vooral op klachten van het bewegingsapparaat, zoals de wervelkolom en de gewrichten. Manuele geneeskunde is dus meer dan alleen een behandeling: om tot een diagnose te komen beoordeelt de arts hoe de wervelkolom en gewrichten staan en bewegen. Dat vraagt veel oefening en een sterk ontwikkeld tastgevoel om kleine bewegingsbeperkingen in een gewricht te herkennen. Er is ook een goede kennis van de biomechanica van de wervelkolom en de perifere gewrichten nodig.

Bij klachten van de wervelzuil is het belangrijk om een onderscheid te maken tussen tussen pijn die echt van een zenuw komt (radiculaire pijn) en pijn die wel uitstraalt maar niet door zenuwschade wordt veroorzaakt (pseudoradiculaire pijn). Naast het klassieke neurologische onderzoek gebruikt de arts speciale rekkings- en uitlokkingstesten om dit onderscheid te maken.

Pas wanneer duidelijk is dat de klachten veroorzaakt worden door een bewegingsprobleem van een gewricht, kunnen we een manuele behandeling starten. Daarbij kan de arts verschillende technieken toepassen:

• weke-weefseltechnieken
• mobilisatietechnieken
• manipulatietechnieken