“De afdeling werd opgericht om patiënten op te vangen die niet meer op een acute afdeling kunnen blijven, maar die ook nog niet naar huis of naar een andere instelling kunnen. Vroeger bleven patiënten hier tot wel 3 of 4 maanden. Dat zijn nu uitzonderingen geworden. We focussen niet uitsluitend op revalidatie, maar zorgen er wel voor dat de patiënt zo goed mogelijk voorbereid wordt op zijn ontslag.”
Drie jaar geleden gaf Dirk de fakkel door aan Evita Hellinck. Zij leidt nu al drie jaar SP Chronische en verhuisde enkele weken geleden haar hele afdeling van de Volkskliniek naar straat 86 in de gloednieuwe W-blok. “We hebben onze draai al gevonden ondertussen. Het is een prachtige nieuwe afdeling. We zitten op de vijfde verdieping, dus we hebben er een mooi uitzicht bij gekregen. Dat we nu in campus Sint-Lucas zitten is ook een voordeel, want de patiënten moeten niet meer met de ambulance verplaatst worden als ze naar een onderzoek moeten. Daardoor komen ze sneller naar onze afdeling. Vroeger werden ze langer op een acute afdeling gehouden als er nog onderzoeken of behandelingen gepland waren.”
“Mijn medewerkers zijn allemaal heel patiëntgericht. De onverwachte urgente zaken heb je hier weinig, maar we halen veel voldoening uit de kleine dingen en de zorg voor de patiënt. Je moet ook wat voeling hebben voor communicatie met ouderen. Dirk en ik hebben allebei een achtergrond in de geriatrie, dus dat helpt.”
Werken op de afdeling SP Chronische valt niet te onderschatten, daar zijn Dirk en Evita het over eens. “Onze afdeling ligt altijd vol. Er zijn geen rustige periodes, want er is continu een wachtlijst. Je moet ook van alle markten thuis zijn, want we hebben patiënten met heel uiteenlopende aandoeningen, maar daardoor leer je ook veel verschillende dingen. Je moet echt van aanpakken weten”, besluit Dirk vastberaden.
